Lesbos dagboek deel 2

Voor al onze Nederlands-sprekende geïnteresseerden heeft Fieke hieronder het vervolg van onze avonturen op Lesbos beschreven:

 

Woensdag 11 juli

Vandaag hebben we gerepeteerd en om 16 u zijn we naar Moria gegaan.

De les die we gaven was in de safezone, een afgeschermd deel van het kamp voor minderjarigen die daar alleen zijn. Het meest bijzondere moment was toen we Amediye met ze gingen zingen, omdat er echt een moment van vreugde ontstond die een groot contrast vormde met de omgeving. Annita, de Griekse muziekdocente die die les normaal gesproken geeft, kwam ook langs. We hebben ook nog wat Rebetika gespeeld. Onregelmatige maatsoorten vinden de leerlingen trouwens erg lastig om mee te klappen.

De les eindigde in een soort dans-jam met de darbuka, want een jongen bleek er goed op te kunnen spelen. Hij vertelde dat hij thuis ook piano had gespeeld.

We zijn nadat we het kamp uit waren gegaan even gaan zwemmen vlakbij het appartement.

Daarna gingen we naar Home om daar te spelen, maar toen we aankwamen was een groepje Afrikaanse vrouwen binnen een feestje aan het bouwen met popmuziek (zoals Waka Waka van Shakira). Het was bijzonder om te zien hoe ongelooflijk veel lol ze hadden, al die vrouwen die op een Afrikaans wijze aan het dansen waren. Het was zo’n moment dat je vergeet dat ze in een kamp leven, en misschien waren zij dat ook wel even vergeten.

Omdat we het feestje niet wilden verstoren hebben we niet gespeeld, maar we hebben wel lekker gegeten.

Donderdag 12 juli

Vanmorgen zijn we om 7 uur opgestaan omdat we gingen verhuizen naar het andere appartement in Thermis. Omdat we niet met z’n vijven en alle koffers in de auto pasten, hebben we in twee keer gereden. Fieke is met Koko naar Kara Tepe geweest voor de inschrijving en een rondleiding.

We hebben nog even gerepeteerd in het nieuwe appartement en zijn toen naar de gitaarles van Babis voor volwassenen in Home gegaan om daar te kijken. De leerlingen waren bezig met een nieuw lied, waarvan ze de melodie en de akkoorden individueel aan het instuderen waren. Nadat we nog even hadden gezwommen zijn we naar Mytilini gegaan. We hadden daar afgesproken met Kassiani. Zij weet het een en ander van Rebetika en heeft onderzoek gedaan naar traditionele muziek op Lesbos. Ze is ook docent bij Connect by Music.

Vrijdag 13 juli

Vandaag hebben we eerst even rustig aan gedaan. We hebben gezwommen en toen gerepeteerd en geluncht. Toen zijn Marijn, Gwenn en Emma naar de safezone gegaan om les te geven. ’s Avonds hebben we gegeten bij Home en toen zijn we naar Kara Tepe gereden.

We zagen bij de ingang Dagmar en Jaime, die gisteren zijn aangekomen. Zij doen een opleiding tot muziektherapeut. Er kwamen veel kinderen achter ons aan, en toen we het theatertje ingingen om ons voor te bereiden bleven ze aan de deuren en muren bonken, wat best heftig was. We hebben Nederlandse volksliedjes, Fado, Tango, Schots, Arabisch en Rebetika gespeeld. Het was heel intens, vooral vanwege de herrie die de kinderen maakten, waardoor wij harder gingen spelen. Ze renden ook in de rondte of maakten onderling ruzie. Koko en Dagmar waren veel bezig met kindjes wegplukken bij de instrumenten en dat moesten wij soms ook onder het spelen doen, want ze vinden de instrumenten zo interessant dat ze ze graag willen aanraken. Tegen het einde van het optreden werd de stemming erg goed met de Rebetika-liedjes en vooral Hanah el Sekran, een Arabisch liedje. Trava, een van onze favoriete Rembetiko nummers, sloeg ook erg aan, mensen klapten en dansten soms ook mee.

Zaterdag 14 juli

Vandaag hadden we een rustig weekenddagje. We zijn ’s ochtends natuurlijk eerst gaan zwemmen, wat nu heel makkelijk is omdat we vlak bij de zee zitten. Daarna gingen we naar Mytilini om met Koko en Dagmar en Jaime onder het genot van een ijskoffie het schema van aankomende week van Connect by Music te bekijken en te overleggen wat wij konden gaan doen. Daarna zijn we naar het betaalde strand bij Mytilini gegaan, waar we hebben gezwommen en een ijsje hebben gegeten. ’s Avonds hebben we bij Home opgetreden. Binnen zat een groep mannen uit Afrika (de meesten kwamen uit Kongo), die aandachtig luisterden en vol energie meeklapten.

Zondag 15 juli

Vandaag hadden we een toeristisch dagje. We zijn, na eerst gezwommen te hebben, naar het kasteel in Mytilini gegaan. Het duurde een tijd voordat Frank, Dagmar en Jaime ons gevonden hadden, want zij stonden aan de andere kant van het kasteel, en het was een interessante opgave om elkaar te vinden. De burcht zelf was groot met een mooi uitzicht en een geschiedenis die teruggaat tot de 6eeeuw. Er was een ver uitzicht en er waren ruimtes onder met een akoestiek waar we natuurlijk even gebruik van moesten maken door te zingen. Om 15 uur werden we eruit gegooid omdat het kasteel dicht ging. Dagmar, Jaime, Frank en Fieke zijn naar het betaalde strand gegaan en hebben daar de wk-finale gekeken. Er was wel sprake van enige teleurstelling omdat Kroatië verloor, wat trouwens ook gold voor het overige aanwezige publiek. ’s Avonds is Majd bij ons op bezoek geweest. Marijn had hem leren kennen omdat hij naast haar in het vliegtuig naar Lesbos zat. Hij was een paar jaar geleden al gevlucht en woont nu in Nederland. Zijn Nederlands was verbazingwekkend goed. Vooral zijn uitspraak en Nederlandse termen die hij gebruikte. Hij kende zelfs een woord dat wij niet kenden: triageren (het beoordelen van de ernst van medische problemen). Hij vertelde over de staatsexamens die hij had gedaan en dat hij het eerste jaar van de studie culturele antropologie nu heeft gehaald en er nu bedrijfskunde naast gaat studeren. In Syrië had hij een jaar tandheelkunde gestudeerd, maar als hij klaar was zou hij het leger in moeten, dus vluchtte hij. Hij is nu op Lesbos in Moria als tolk. Hij doet dat bij een medische post. Hij vertelde erg heftige verhalen. Op zijn eerste dag was er een man die door het lint ging en een groot mes trok, omdat hij niet naar binnen mocht. Majd zegt dat hij heel goed mensen kan kalmeren, en dat dat in dit geval ook lukte. Majd’s tweede dag waren er gevechten en is hij uit het kamp geëvacueerd. Ook had hij een baby in zijn armen gehad wiens ouders hij echt moest overtuigen om hem naar het ziekenhuis te laten gaan, omdat hij het anders niet zou redden.

We vroegen hoe hij het vond in de kampen en hij vond het erger dan hij had gedacht. Hij zei ook steeds: het enige verschil tussen mij en deze mensen is tijd, want ik ben eerder weggegaan.

Maandag 16 juli

Vanmorgen zijn we om 8 uur opgestaan, omdat we vroeg in Moria moesten zijn.

We hebben in de drie afgesloten secties een half uur opgetreden. In sectie A zitten gezinnen, in sectie B alleenstaande minderjarigen en in sectie C vrouwen. Vooral de vrouwen waren heel enthousiast. Ze gingen vol energie en overgave dansen. Er was ook een Griekse schoonmaker die ging dansen en veel Rebetika-liedjes kon meezingen- zo waren we plots met twee zangers!

Het bijzondere van deze optredens was de puurheid van de reacties. De mensen zijn heel oprecht, je kunt precies zien wat ze ervan vinden. Je merkte ook dat wij een vrolijk lichtpuntje waren dat ze niet zo vaak meemaken, en dat ze misschien wel even vergaten waar ze eigenlijk waren en helemaal opgingen in de muziek.  Je wordt zelf blij van al die blije reacties, een gevoel dat gek genoeg versterkt wordt door de omgeving.

Na de optredens zijn Gwenn, Dagmar en ik naar de keyboardles in Kara Tepe gegaan. In het eerste uur viel de stroom zo’n vijf keer uit, maar sommige keyboards werken ook op batterij. Gwenn, Emma en Marijn hebben ’s middags nog in de safezone lesgegeven. ’s Avonds hebben we gegeten met Koko, Dagmar en Jaime erbij om een ‘Sharing circle’ te doen. Iedereen kon vertellen wat hoogte-/dieptepunten waren deze week of wat je verder nog kwijt wilde.

Dinsdag 17 juli

Vanmorgen vroeg is Marijn vertrokken, maar ze komt volgende week weer terug. Wij (Emma, Gwenn en Fieke) waren om 10 uur in Moria om les te geven in de secties. Frank ging naar de gitaarklas. De vrouwen waren redelijk enthousiast en bij de jongens was er ook belangstelling. Bij de kinderen was het ook leuk, het blijft wel lastig om ze bij de instrumenten weg te houden, maar je ziet ook zoveel overeenkomsten met kleuters in Nederland. Het leukste is misschien wel dat de ouders ook heel veel plezier hebben als ze naar ons en de kinderen kijken. Een man had zijn zoontje die nog veel te klein was (hij kon nog niet staan) meegenomen en liet hem alle bewegingen op zijn schoot doen.

’s Avonds zijn we naar Mytilini gegaan. We gingen naar Anna, een vrouw die we al eerder in de kampen hadden gezien, ze werkt voor de UNHCR. Ze woont niet op Lesbos, maar is hier voor drie maanden. Ze speelt rebetika. Haar neef was er ook, hij drumt. We hebben met hen gepraat over rebetika, en liedjes uitgewisseld. Ze had een accordeon waar ze op speelde.

Woensdag 18 juli

Vandaag waren we om 12 uur in Moria, bij de les van Kostas. Hij geeft darbukales, maar de kinderen zijn best wel jong. We hebben de eerste drie kwartier dansjes, klapspelletjes en liedjes met ze gedaan. Daarna nam Kostas de les weer over.

Sander en Judith, twee nieuwe vrijwilligers, kwamen er ook bij, zij zijn gisteren aangekomen.

‘s Middags zijn we weer naar Moria gegaan voor een les in de safezone. Er deden vooral jongens van een jaar of 12/13 mee, Annita kwam er ook bij en we hebben nog even gitaar met de jongens gespeeld. ’s Avonds hebben we met de anderen bij Home gegeten.

Donderdag 19 juli

Frank is vanmorgen om 5 uur vertrokken, Gwenn is met hem meegegaan om hem weg te brengen. We hadden een taxi voor hem besteld, want we wilden de auto graag nog houden tot Emma weggaat.

We waren we om 12 uur bij de secties. We zijn als eerste in sectie B geweest samen met Jaime. Hij spreekt een beetje Arabisch. Dus hij kan soms met de leerlingen communiceren in hun eigen taal. Hij kende ook een Arabisch liedje dat ze mee konden zingen. Emma, Gwenn en ik zijn daarna naar sectie A en sectie C gegaan. ’s Middags hebben we nog gezwommen en met z’n allen bij Home gegeten.

Vrijdag 20 juli

Gisteren waren we om 12 uur in Moria om bij de les van Kostas te zijn. We hebben wat liedjes en dansjes met de kinderen gedaan.

We zijn naar Kara Tepe gegaan om keyboards te halen voor de bandrepetitie van een groepje Congolese mannen in Moria die regelmatig repeteren. We hebben de hele repetitie meegedaan. Ze speelde een beetje reggae/Afrikaanse pop-achtige muziek en zongen daarbij over hun vlucht en over hoop (over ‘a brand new day’ en ‘tomorrow’). Wat een energie hadden deze mensen! Ze dansten en speelden vol expressie.

Daarna hebben we nog lesgegeven in de safezone.

We zijn naar Home gegaan om daar te eten. Dagmar, Jaime, Sander en Judith waren daar ook. We hebben na het eten wat gespeeld en daarna was er ‘storytelling’. Alle tafels waren buiten in een u-vorm gezet. Er waren vrijwilligers van Home en uit de kampen. Er waren ook een paar vluchtelingen uit Afghanistan. Zij spraken slecht Engels, maar hadden een tolk bij zich. Ik kon het niet zo goed verstaan, omdat ze helemaal aan de andere kant zaten, maar ving wel dingen op over Taliban en vrienden die vermoord waren. Er waren ook een paar ex-vluchtelingen die hun verhaal vertelden en vooral ook heel erg tegen de vluchtelingen zeiden dat ze moesten blijven hopen en dat er een betere tijd zou komen. Eén van hen was tandarts in Moria. Hij kwam uit Duitsland, maar was als 12-jarige gevlucht in de Joegoslavië-oorlog. Hij vertelde over zijn ervaringen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s