Key members to the organisation of Pastiche are Dagmar Cloosterman and Gwendolynn de Boer. They are also founders of the project and study music in the Netherlands. Below they explain what motivates them to organise Pastiche.

A new member to the team is Natasja van der Pluijm. She operates behind the scenes to assist the existing team in the growth of the organisation.

Dagmar Cloosterman
Hogeschool Leiden, Music Therapy

Murphys 14 sep 17 Maarten Willems

Pastiche is a search in which I threw myself. At the beginning I was thinking about great ambitions, ideals, deep philosophical ideas that connect all lose parts to one… Now I see that that just the small, sometimes intangible things bind me to Pastiche. The people we speak to, who tell about their culture, their music and their passions. But also the feeling of suddenly understanding a certain song, the moment that song becomes accessible. A process which, for me, sometimes takes months. One of the ideals I had when I started was to connect everything: to connect different people, different cultures, to share art and knowledge. What I am now learning is to connect myself again and again with new cultures, styles of music and people. It is something which happens automatically once I open up to let it happen, watch closely, listen and keep an inquisitive mind. With every meeting, every time I really connect, other aspects of life are highlighted. Thus I experience the enriching of my life. A part of the richness there is everywhere is shared with us through art, philosophy, knowledge and music. This I like to share and pass it on. Dagmar


Gwendolynn de Boer
Conservatoire of Amsterdam, Music in education

Murphys 14 sep 2017
Love – passion – appears in different forms: the overwhelming kind, the easygoing, happy and content kind – and the point where this stoic air becomes more passionate and transfers into addiction. For me, this started with an Irish ballad and continued with my acquaintance to new rhythms and scales within the Mediterranean music and the enchantment when hearing my first Tango. From that point I realized how many undiscovered worlds are lying hidden within different styles of music. All with their own richness in musical language, from different rhythms, keys, tonalities, tuning, instruments, totally unknown musical concepts… Discovering these worlds leads to an unbelievably broadening horizon. And not only in a musical sense. I like to think of different styles of music as a reflection of a people, a culture. This can be a very old culture with primitive origins, wherein for example the Indonesian gamelan music and the Mbira tradition from Zimbabwe developed. Or it can be a more recent culture, wherein urban styles like Fado and Rembetiko developed. But these styles have of course roots that go back on earlier cultures and tracing back origins one find’s that both cultural and musical aspects are in the end all intertwined. However, though this may all sound very romantic, for me it wasn’t a matter of love at first sight. I disliked music from Ireland and music from the Mediterranean at first. Also Fado, Flamenco, music from Java didn’t appeal to me. So why am I now so passionate about these different styles? Why would I want to recommend someone to listen to music which does not correspond with the taste of that person? In my answer I willingly admit that I find taste one the most fascinating things in life. But I think taste is not the key figure in deciding whether we like something or not. I think there’s an even more important ingredient: understanding. I have spoken to a lot of people, both musicians and listeners to music, who felt resistance at first when hearing a new type of music for the first time. But after a while of listening and sometimes playing as well, they started to appreciate the style. And is it not like this with all things in life? Something unknown does not appeal to you as much as something trusted, it might even scare you – of course there are these exceptions, the moments of love at first sight, but most of the time these moments are indeed the exception – not the rule. This is why I hope to inspire other people to search for this uncomfortable sounds – listen to them, talk to people of the culture where the music originated, read about this culture, judge all the strange habits the ‘out of tuned instruments’ and then find suddenly this moment where an unexpected shift takes place. The sounds start to make sense, the culture has beautiful expressions which have a so far unknown nuance- for they’re unique to this people. The Portugese found out Saudade which manifests itself within the Fado, the Duende can only be found within the Flamenco and there are more complex examples that can only be expressed in musical terms. For me, who tends to look for projects to accomplish things that are simply not possible, an obstacle in this journey of discovering new types of music is that I will never be able to comprehend every style of music to its full depth, let alone be able to play them all in the best possible way. Also, the fact that one is not born in a certain culture decides that the person as ‘an outsider’ will never be able to play the music as somebody who is one with the culture- since culture and music are one. Now I realize this and have peace with it. I’d like to encourage everybody to the discovery. For me, the continuing means that I keep feeling enriched by getting acquainted with different styles and search for more layers in the styles I am already trusted with more. It doesn’t mean that when you love Fado, Rembetiko, music from Scotland, Scandinavia, the Balkan and you did not grow up with the music you playing an unauthentic version of the music is worth nothing. We are living in a globalizing world, where you are perfectly allowed to share your inspiration. With your way of playing the music – you become part of the tradition. As long as you are aware of the origins and respect them. Gwendolynn

Natasja van der Pluijm

Philosopher, Teaching assistant philosophy, fashion designer, writer, mother


I am a team member that works behind the scenes. I do a multitude of things, for example I try to approach things from a different angle and hand a new or different perspective to see things, see the social relevance and the educative role within the project, like a philosopher should do.

I commit to Pastiche because of their philosophy, their ideas on the fact that music – and culture in a broader sense – is able to bring people together and connect.

Personally I feel the most connected to the projects with refugees, since this is a very socially relevant and important issue to address. These refugees are people, with stories and music of their own, and these projects gives them a face and a voice to tell these stories. In matter of society it makes them human again, a thing I dread to say, because they never were anything less than human to start with.

I do love all kinds of music, from classic, to jazz, to gothic and even some metal, to world-music, European folk and medieval music. I have some experience playing the piano, but I have never been active in any band. I did Irish dancing at quite a high level and occasionally had a performance with my dancing school. I love art in its many forms and had a master in Philosophy of contemporary art.

I am a dreamer and an idealist. I dream of inspiring people to make the world a better and more sustainable place to live. I believe that Pastiche has the same goals in this as I do and therefore I am very glad to combine my ideas, knowledge and skills with the rest of the team. Natasja

Dagmar Cloosterman
Hogeschool Leiden, Muziek therapie

Murphys 14 sep 15 Maarten Willems

Pastiche is voor mij een zoektocht waar ik me in heb gestort. Aan het begin dacht ik heel theoretisch over grote ambities, idealen, achterliggende gedachten die alles met elkaar verbonden. Nu zie ik dat het kleinere, soms ongrijpbare dingen, zijn die me aan Pastiche binden. De mensen die we spreken, die vertellen over hun cultuur, muziek en passies. Maar ook het gevoel dat je hebt als je een liedje opeens begrijpt, als het ook gevoelsmatig toegankelijk wordt. Dat is een proces wat bij mij soms maanden duurt.


Een van de idealen die ik had toen ik begon was anderen met elkaar verbinden: mensen verbinden, culturen verbinden, kunst en kennis uitwisselen. Nu leer ik steeds weer om mezelf te verbinden met steeds nieuwe culturen, muziekstijlen en mensen. Het gaat automatisch als ik me openstel, goed kijk, luister en me leergierig opstel. Elke ontmoeting, elke keer dat ik me echt verbind worden er andere aspecten van het leven belicht en wordt mijn leven rijker.


Een klein deel van de rijkdom die er overal is wordt met ons gedeeld en die kunst, filosofie, kennis en muziek wil ik delen en doorgeven. Dagmar


Gwendolynn de Boer
Conservatorium van Amsterdam, Docent Muziek

Murphys 14 sep 12 Maarten Willems

Liefde – passie – neemt vele vormen aan: de overweldigende vorm, de gemoedelijke, blije en geborgen vorm, en de vorm waarbij een stoïcijnse sfeer transformeert naar een meer passionele sfeer tot op het punt waarbij deze een verslavende vorm aanneemt. Het begon voor mij bij een Ierse ballade en die vervolgde zich in een nadere kennismaking met nieuwe ritmes en niveaus binnen de Mediterraanse muziek en de betovering die ik ervoer bij het horen van mijn eerste Tango. Ik realiseerde me vanaf dat moment hoeveel onontdekte werelden zich schuil houden binnen verschillende muziekstijlen. Elk met een eigen rijkdom aan muzikale taal, van verschillende ritmes, toonhoogten, intonaties, afstemming, instrumenten en totaal nieuwe muzikale concepten …


Het ontdekken van deze verborgen werelden leidt tot een ongelooflijke verbreding van de horizon, en dit niet louter in muzikale zin. Ik denk graag over deze verschillende muziekstijlen als een reflectie van verschillende volkeren en culturen. Dit kunnen zeer oude culturen zijn, met diepe, primitieve wortels, vanwaaruit bijvoorbeeld de Indonesische Gamelan muziek en de Mbira traditie van Zimbabwe zich ontwikkelden. Maar het kan ook een recentere cultuur reflecteren, vanwaaruit stedelijke stijlen als Fado en Rembetiko zich ontwikkeld hebben en zich nog steeds ontwikkelen. Maar al deze stijlen hebben wortels die ver terug gaan, diep het culturele erfgoed in, vanwaaruit oudere culturen naar boven komen. Deze wortels leiden naar een oorsprong vanwaaruit men kan afleiden dat alle muzikale aspecten uiteindelijk met elkaar verweven zijn. Ook al kan dit voor velen als erg romantisch worden opgevat, was het voor mij niet bepaald liefde op het eerste gezicht. Aanvankelijk hield ik helemaal niet van Ierse of Mediterraanse muziek. Ook de Fado, Flamenco en Javaanse muziek spraken mij geheel niet aan. Dus, wat was voor mij het keerpunt dat ik nu zoveel passie voel voor deze stijlen? Waarom zou ik nu iemand aanraden om te luisteren naar muziekstijlen die niet corresponderen met diens smaak? In mijn antwoord geef ik ruimschoots toe dat smaak een van de meest fascinerende zaken is het leven. Maar mijn opvatting is dat smaak geen sleutelrol speelt in de beslissing in of we iets leuk vinden of niet. Er is een veel belangrijker ingrediënt dat daarvoor zorgt: begrijpen.

Ik heb met veel mensen hierover gepraat, zowel muzikanten als muziekliefhebbers, die aanvankelijk weerstand voelden bij het voor het eerst horen van een muziekstijl. Maar na verloop van tijd van luisteren en het eventueel spelen van deze stijl, begonnen zij deze stijl te waarderen. En is dit niet net zo op alle vlakken in het leven? Onbekende zaken spreken minder aan dan vertrouwde zaken, het kan zelfs beangstigend voelen – uitzonderingen nagelaten als liefde op het eerste gezicht, maar meestal is dit inderdaad uitzondering en niet regel. Dit is waarom ik mensen wil inspireren om op zoek te gaan naar deze oncomfortabele geluiden, er naar te luisteren, te praten met mensen uit de betreffende cultuur vanwaaruit deze stijl haar oorsprong vindt, over deze cultuur te lezen, kritisch te luisteren naar de vreemde gewoonten van de zogenaamde ‘ontstemde instrumenten’, waarop men zichzelf ineens gewaar wordt dat er een onverwachte verschuiving heeft plaatsgevonden in het begrijpen en waarderen. De geluiden beginnen logisch te klinken, de cultuur heeft een mooie manier om zichzelf uit te drukken, die niet eerder ontdekte nuances ten toon stelt – omdat deze nuances uniek zijn aan deze bevolking. De Portugezen ontdekten de Saudade die zich manifesteerde binnen de Fado; de Duende kan enkel gevonden worden binnen de Flamenko en er zijn nog veel meer en veel complexere voorbeelden die enkel hun expressie kunnen vinden binnen muzikale termen.

Ikzelf – iemand die projecten aangaat om schijnbaar onmogelijke zaken voor elkaar te krijgen – ervoer het als een enorm obstakel dat ik nooit in staat zal zijn om elke muziekstijl die ik op deze ontdekkingsreis bestudeer ten volle zal begrijpen en in al haar dieptes en nuances zal kennen; laat staan al deze stijlen te spelen op de best mogelijke manier. Het is een feit dat wanneer iemand niet binnen een bepaalde cultuur is geboren en er mee is opgegroeid, altijd een buitenstaander zal zijn en de muziek van deze cultuur nooit op eenzelfde wijze zal spelen als iemand die één is met de betreffende cultuur – gezien muziek en cultuur intrinsiek met elkaar verbonden zijn. Vanaf het moment dat ik me dit realiseerde, heb ik hier vrede mee. Dit betekent echter niet dat wanneer je gepassioneerd bent van Fado, Rembetiko, muziek uit Schotland, Scandinavië, de Balkan, maar hier niet mee bent opgegroeid, je er niets van bakt terwijl je een niet-authentieke versie van deze stijlen speelt. We leven in een geglobaliseerde wereld, waarbinnen het volledig toegestaan is om je inspiratie(s) te delen. Met de manier waarop jij de muziek speelt, wordt je deel van de traditie, zolang je maar gewaar blijft van de origines van de stijl en deze respecteert.

Ik moedig iedereen aan om op ontdekkingsreis te gaan. De voortzetting van deze ontdekkingsreis betekent voor mij een gevoel van voortdurende verrijking, door nog meer stijlen te leren kennen en binnen deze stijlen de zoektocht aan te gaan naar de verschillende lagen. Gwendolynn

Natasja van der Pluijm
Filosoof, onderweijsassistent filosofie, modeontwerper, schrijver, moeder

Ik ben een teamlid dat achter de schermen opereert. Hier verricht ik velerlei taken, bijvoorbeeld het geven van verschillende perspectieven op projecten en hoe deze aan te pakken, te bekijken, de relevantie in het maatschappelijk belang er van te zien en de educatieve rol die zij dragen, zoals een filosoof betaamt.

Ik zet me in voor Pastiche vanwege hun visie dat muziek – en cultuur in bredere zin – mensen samen brengt en verbindt.

Persoonlijk voel ik me het meest aangetrokken tot de projecten die Pastiche heeft voor en in samenwerking met vluchtelingen, omdat deze projecten inspelen op een zeer maatschappelijk relevant en belangrijk onderwerp. Deze vluchtelingen zijn mensen, met een verhaal en met muziek. Middels deze projecten van Pastiche krijgen deze mensen weer een gezicht en een stem om hun verhaal te vertellen (of te zingen). Op maatschappelijk vlak worden zij weer mensen, een uitspraak die ik verschrikkelijk vind om te uiten, omdat zij nooit iets anders zijn geweest dan mensen.

Ik hou van muziek, van klassiek, tot jazz, tot gothic en sommige metal, wereldmuziek, tot Europese folk en middeleeuwse muziek. Ik heb enige ervaring met de piano, maar heb nooit in een band(je) gezeten. Ik heb wel op redelijk hoog niveau aan Ierse dans gedaan en heb met mijn dansschool wel enkele optredens gedanst. Ik hou van kunst(en) en heb dan ook een master gevolgd in filosofie van (post)moderne en hedendaagse kunst.

Ik ben een dromer en een idealist en mijn droom is om mensen te inspireren om van de wereld een mooiere en duurzamere plek te maken om te leven. Ik geloof dat Pastiche hierin hetzelfde doel heeft als ik en daarom ben ik heel erg blij om mijn ideeën, kennis en vaardigheden te bundelen met de rest van het team. Natasja